HET PROCES
Voorheen, voor ik 50 werd, vond ik mezelf altijd nogal veilig. Ik verlangde naar een vaste baan, met een vast inkomen, vaste collega’s en een vaste werkplek. Dus het roer omgooien, en telkens op een andere plek met andere mensen in een ander veld werken - van het idee alleen griezelde ik.
Toch kies ik er nu voor om dit pad te bewandelen. De belangrijkste doorslaggevende factor: de behoefte aan veelzijdigheid is groter dan de angst voor het onbekende. Dat neemt niet weg dat ik vast nog vaak vol stress een nieuwe periode tegemoet zal gaan. Ook dat proces wil ik graag delen. Ik wil laten zien wat het met me doet, wat het met je kan doen, om dat los te laten waarvan je dacht dat veilig was. Of positiever geformuleerd: wat je allemaal wint als je de veiligheid los durft te laten.
Ik zou het tof vinden als mijn proces je inspireert of aan het denken zet. Laat het weten in je reactie op de blogposts!
Afscheid van het afscheid nemen
Een klein jaar geleden kreeg ik bericht van Harry: de interne opleiding die hij ging organiseren zou gaan starten en ik was van harte welkom. Had nog geen idee wat me te wachten zou staan, en had er vooral zin in. Een nieuwe wereld, nieuwe mensen, nieuwe situaties – hoe zou het zijn? Zou het me liggen? Zou ik er mijn ei in kwijt kunnen? En zou ik, zoals Harry voorspelde, daarna niets anders meer willen?
Wanneer gaat de telefoon?
“Kun je wat meer vertellen over baan 1? Bijvoorbeeld: wat zij je ervaringen? Hoe intens is deze baan? Heb je wel eens gedacht: ik zou er na 1 jaar mee door willen gaan of misschien juist: ik stop ermee?”
Deze vraag kreeg ik van Ank, en vormt een mooie ingang om iets meer te vertellen over hoe mijn eerste baan als Uitvaartverzorger me bevalt. De voor’s en tegen’s op een rij!
Zou je me willen helpen?
Altijd probeer ik alles alleen uit te puzzelen - misschien is het tijd om dat eens los te laten en om hulp te vragen. En wel met het volgende!
Ik merk dat ik het lastig vind helemaal uit mezelf te starten. Zonder vraag, zonder duidelijk beeld van aan wie ik mijn verhaal doe - zo'n nieuwsbrief of blog is een black box waar ik iets ingooi zonder enig idee of iemand er in geïnteresseerd is, er op zit te wachten. Er is van alles te vertellen (ik werk nu daadwerkelijk als uitvaartverzorger!!! In september heb ik met mijn theatergroep op de planken gestaan! Ik heb mijn allereerste kunstwerkje ooit verkocht!!!), maar wat vertel ik daar nu over?
Stel me je vragen over mijn 17-banen-avontuur en help me op weg!
Wisselrollen
Die nacht slaap ik slecht. Erg slecht. Heel Erg Slecht. Ik wist niet dat ik het zo spannend vind. Blijkbaar wel... De nacht van 29 op 30 juni breng ik woelend door, om uiteindelijk om 7 uur toch verrast te worden door de wekker. Zo vroeg!!! Maar natuurlijk sta ik op en anderhalf uur later ga ik de deur uit, op pad naar mijn eerste dag als Uitvaartverzorger.
Na anderhalve maand…
Het leven begint na anderhalve maand vrijheid een tikje saai, doelloos, stuurloos te worden. De eerste weken waren fantastisch, nog op de high van het weg-zijn. Niet meer naar de campus hoeven, niet meer de saaie werkzaamheden en saaie omgeving zien, dag in dag uit. Ik had toen ook lekker veel energie om van alles en nog wat te doen: de zolder omtoveren tot atelier, naar De Biotoop, het vlas in de tuin zien bloeien, koken voor Joost (en mij), Paper Orchestra, en natuurlijk heel veel toneel. Ik was bang in een gat te storten, maar dat viel allemaal reuze mee. Ik was tevreden en voldaan.
Doe ik er toe?
De einddatum is bekend: vanaf 1 april werk ik niet meer bij de RUG. Mijn afscheidsborrel is maandagmiddag, 31 maart. Hoe zal het eruit gaan zien?
