Afscheid van het afscheid nemen
Het is zover! Baan 1 is afgerond en ik stap door naar de volgende. Maar eerst afscheid nemen van het afscheid nemen!
Een klein jaar geleden kreeg ik bericht van Harry: de interne opleiding die hij ging organiseren zou gaan starten en ik was van harte welkom. Had nog geen idee wat me te wachten zou staan, en had er vooral zin in. Een nieuwe wereld, nieuwe mensen, nieuwe situaties – hoe zou het zijn? Zou het me liggen? Zou ik er mijn ei in kwijt kunnen? En zou ik, zoals Harry voorspelde, daarna niets anders meer willen?
In juli leerde ik naast Harry ook Tea en Look kennen. Tea werkte eerst als freelancer voor Harry, maar had sinds een paar maanden een vast contract. Er was genoeg werk, en ze waren blij met mij erbij. Look, de zoon van Harry, stond aan het roer van het kantoor en regelde op de achtergrond alle administratie rondom de uitvaarten. Samen vormden ze een geoliede machine, waarin hard werd gewerkt – en gelukkig ook veel gelachen. Al vanaf het begin voelde ik me welkom. Fijn om hierbij te mogen horen, bij dit kleine team van betrokken mensen.
Al snel kwam naast de theorie ook de praktijk aan de orde. Harry was op vakantie en Tea kon wel een extra paar handen gebruiken voor een uitgebreide uitvaart in Veenhuizen. Ik verwachtte vooral op de achtergrond te blijven en dingen te regelen, maar Tea nam me gewoon mee naar de familie. Na een paar spannende eerste minuten, voelde ik me snel op m’n gemak en vond ik mijn rol tegenover de familie. Bij de condoleance, ’s avonds voor de uitvaart, stond ik op de stoep voor het huis: professioneel in het net, mensen door te verwijzen naar de familie in de achtertuin. Bij de uitvaart zelf was ik in mijn element als vliegende keep.
Na deze eerste uitvaart volgden er nog een aantal. Tea had in de gaten dat ik me best redde, en al redelijk snel stelde ze voor dat ik het voortouw zou nemen. In oktober mocht ik mijn eerste zelfstandige uitvaart doen (natuurlijk met haar als achtervang). Het was een fantastische ervaring! Zo bijzonder om zo dicht bij een familie te zijn in zo’n intense periode! Ik voelde aan alles dat het heel speciaal was om hierbij te mogen zijn. Geen poespas, slechts de essentie van het leven. Niet dat het alleen maar zwaar en verdrietig was, helemaal niet. Er werd door deze familie veel gelachen, er waren mooie herinneringen genoeg. En natuurlijk werd er ook gehuild, ook dat mocht er zijn. Bij dat alles was ik aanwezig, op de achtergrond, regelend dat de uitvaartplechtigheid zou gaan zoals bij hen paste. Wat een genoegen om dit te mogen en kunnen doen!
Helaas bleef het daarna angstvallig stil. Harry’s voorspelling, dat de wintermaanden drukker dan ooit zouden zijn, bleek niet bewaarheid te worden. Er was nog één uitvaart, in november, maar verder was er niets. In januari begon het te knieren, emotioneel en financiëel. Het werd tijd om te gaan nadenken over hoe verder. Elders aan de bak, in deze sector? Een baantje erbij voor wat inkomen? Of was het tijd om afscheid te gaan nemen?
Dat laatste voelde wat raar: ik had nog geen jaar gewerkt als uitvaartverzorger. Anderzijds: ik had zelf een uitvaart gedaan, zoals ik graag wilde toen ik startte. Wilde ik dit de rest van mijn leven gaan doen? Nee. Hoe mooi, betekenisvol en zinvol het ook is, het uitvaartwerk, er zijn nog zoveel andere dingen die ik ook graag wil doen. En: de onzekerheid over werk en inkomen paste me slecht. In plaats van er gebruik van te maken dat ik veel uren thuis ben, verzandde ik in lethargie. Elke dag mezelf uit bed hijsen en bedenken wat ik wil gaan doen – voor mij werkte het niet.
Dus, na een paar weken geknierd, gekreupeld en gekneusd te hebben, hakte ik de knoop door: afscheid van het afscheid! En met dat ik dat had besloten, ontstond er weer ruimte en energie voor andere dingen. Interessant hoe dat werkt…
Via via vond ik een baantje voor 1 dag in de week. Dat gaf me de ruimte om na te denken over de volgende echte baan – en die dreef als vanzelf naar boven. In de winter, tussen de lethargische momenten door, was ik thuis aan de slag gegaan met het opruimen van spullen. Niet alleen terugleggen, maar vooral ook: nadenken wat ik echt wilde bewaren en wat eigenlijk wel weg kon, wat vooral ballast was. Telkens als ik daarmee aan de slag was, kreeg ik energie en werd ik blij. Dingen op een rij zetten, beslissen, en afscheid nemen van dingen die niet meer bij me passen. Wat lekker! Als ik dat toch eens meer en vaker zou mogen doen…
…dus ik word OPRUIMCOACH! Waarom opruimcoach? Dat lees je in mijn verhaal over baan nummer 2. Hoe het me gaat bevallen, lees je later ook daar. Voor nu: heb er vooral veel zin in!
Afscheid nemen van het afscheid nemen. Dat betekende in eerste plaats afscheid nemen van mijn collega’s Harry, Tea en Look. We zijn met elkaar gaan lunchen, vlak bij kantoor. Gelukkig konden ze alle drie mee, want nadat ik Harry had verteld dat ik ging stoppen, stond de telefoon ineens continu te rinkelen – er waren meer uitvaarten in een maand dan in het half jaar daarvoor… zou het universum hebben gewacht tot ik mijn beslissing had genomen? Ik voelde in ieder geval geen spijt van mijn beslissing, eerder een bevestiging ervan.
In de tweede plaats nam ik afscheid van alle parafernalia die horen bij het vak. Het boek met voorbeelden van rouwkaarten, de stapel enveloppen die standaard in m’n tas zit, het boek met de kisten. Mijn nette jasje, blouses en broek hangen weer in de kast, de schoenen zijn opgeborgen. Alleen de auto, speciaal gekocht voor dit werk, staat nog wel op de stoep (mijn partner blijkt er meer aan gehecht te zijn dan ik).
En als derde: de kunst die ik wil maken bij iedere baan. Mijn ervaringen in het uitvaartwerk ga ik verwerken in een korte theatervoorstelling. Het basisidee staat, de uitwerking volgt nog. Tegen de tijd dat het gaat draaien, post ik daar zeker nog een keer over!
Daarmee is het klaar, de eerste baan van de 17, van mijn wilde plan. Wat was het een mooi avontuur! Wat heb ik veel gedaan en beleefd, wat ben ik enorm blij dat ik de stap heb gezet! Wat ben ik ook trots dat het is gelukt! Mede dankzij Harry, natuurlijk, die het aandurfde met me. En natuurlijk dankzij mijn partner, die me volledig steunt en aanmoedigt en de ruimte geeft om wild te zijn. Ik realiseer me heel goed dat ik zonder hem in een heel andere situatie zou zitten…
Afscheid nemen van het afscheid nemen – en toch ook niet: bij opruimen hoort toch ook heel vaak dat er afscheid genomen moet worden. Niet van mensen (hoop tenminste dat ik niet mensen hoef op te ruimen…) maar van spullen. Wat zouden de parallellen zijn tussen die twee soorten afscheid? En wat neem ik mee van mijn eerste baan, naar deze nieuwe baan? Interessante vraag (dank ook aan Kirsten, die schreef dat ze benieuwd is naar de relatie tussen de verschillende banen).
